vrijdag 27 september 2013

Wat Meneer Pardoes Maakt 4

Op klaarlichte dag liepen er vandaag zomaar drie hertjes in onze tuin! Drie hele lieve hertjes die nog wat gras kwamen knabbelen om een lekker speklaagje voor de winter te kweken. Ik keek mijn ogen uit!
Even later zag ik tot mijn verbazing Meneer Pardoes met een schuurpapiertje naar de hertjes lopen. De hertjes bleken van hout en ik heb denk ik een nieuwe bril nodig!

Meneer Pardoes is een Handige Harry. Hij kan zelfs veel meer dan hij denkt! Die leuke hertjes hij heeft gemaakt uit oude steigerplanken! Hij heeft de voorzijde ruw gelaten zodat het net lijkt of ze een vachtje hebben, dat heeft ie zelf bedacht, die Meneer Pardoes. Ik hoop dat hij nog veel meer van die Leuke Dingen gaat maken!
Eén van de hertjes staat al op onze seizoenstafel, de andere zijn morgen (zaterdag 28 september 2013) te koop bij de Kunstmarkt van Karwei Zutphen op industrieterrein De Stoven. Kom je ook? Het is van 10.00 tot 16.00 uur. En daar verkoop ik nog veel meer leuks!
Wie weet zien we elkaar daar!

(nagekomen bericht: er zijn nog twee hertjes te koop, mail maar als je belangstelling hebt, ze kosten 7,50 per stuk)

woensdag 25 september 2013

"Typisch geval van jammer"

De guldenpostzegels zijn vanaf 1 november van dit jaar definitief ongeldig. In een Hoger Beroep van bezitters en verzamelaars is dit besloten door de rechter.
"Afschaffing levert geen onrechtmatige daad op tegenover bezitters van guldenzegels, verzamelaars en postzegelhandelaren", aldus de rechter. Wie meer wil weten kan hier klikken:
http://juridischdagblad.nl/content/view/12782/53/

Erg jammer, ik had het wel fijn gevonden als de uiterste gebruiksdatum een beetje was opgeschoven, naar eind 2015 ofzo.
Ondertussen gaat mijn verkoop van guldenzegels gewoon door.  Ik heb de aanschafkosten van de guldenzegels inmiddels "terugverdiend" en de hele opbrengst gaat vanaf nu naar het goede doel.
Met dank aan Erna die mijn actie doorgaf aan de Verdubbeldame, zit er nu al bijna 100 euro in het potje voor Ethiopië en het zou heel fijn zijn als daar nog veel meer bij zou komen! Dus wil je nog zegels kopen: mail me even! info apenstaartje studiopardoes punt nl

- een zegel van 1 (60 eurocent) kost bij mij 30 eurocent
- een pakketzegel (6,75 in euro's) kost bij mij EUR 3,50
Als je voor 5 euro of meer koopt, betaal ik de verzendkosten.
Hoort, hoort en zegt het voort!

zondag 22 september 2013

Vreugde & Voldoening

Vanmorgen ontdekte ik midden in de stad een perenboom. Dolgelukkig met 1 valpeer, vervolgde ik mijn fietstochtje. Ik had eerder op mijn tocht ook al een stuk of tien walnoten gevonden. Wat kun je je dan rijk voelen, met zulke vondsten!

Rijk voel ik me ook als ik mijn vindplekken deel, zoals vanmiddag met de postbode die even bleef "plakken" voor een praatje bij ons appelhartjeskastje voor het huis (dat kastje zorgt voor spontane gesprekken!). De postbode vertelde dat hij bramenjam had gemaakt met zijn kinderen, dat hij daar zo van had genoten. Ik vertelde hem mijn ontdekking van de pruimenboom-in-het-wild-om-de-hoek en hij deelde met mij de plek van een tamme kastanje, ook om de hoek. En weer merkte ik dat het waar is: als je je plukplekken deelt met anderen, delen anderen hun plukplekken met jou en heb je beiden meer te oogsten dan voorheen.

Het deed me denken aan een versje dat iemand ooit in mijn Poezie album schreef:

Delen met een ander
Geeft vreugde en voldoening
Maar niet alle mensen
Begrijpen de bedoeling

Alles wat je met een ander deelt
Krijg je dubbel en dwars terug
Dus als je iets krijgt toebedeeld
Deel het dan heel vlug!

Als Meisje Pardoes begreep ik de bedoeling van dit versje nog niet zo. Ik weet dat ik nadacht over een snoepje dat ik net had gekregen en of ik dat dan soms doormidden moest bijten om het vervolgens te delen met mijn buurmeisje-vriendinnetje. En hoe zij dat dan vervolgens ook zou doen tot er uiteindelijk nog kruimeltjes over zouden blijven ...

Vanmiddag kreeg ik een e-mail die mooi bij dit blogje aansluit.
Een kennis mailde dat zij valappels te koop heeft, geraapt en gevonden op een openbare plek. En dat ze veel heeft geraapt, heel heel veel. Ik dacht meteen aan de Voedselbank (daar wil ik wel voor gaan rapen!), en ik vroeg haar of ze de vindplek wilde delen. Ik kreeg als antwoord terug dat ze dat niet wilde.
Toen werd ik even heel stil.
Het moest echt even zakken, haar antwoord.
Dat kan dus ook. Dat je zo'n appel-raap-plek voor jezelf wilt houden. Om wat voor reden dan ook.
Als reactie mailde ik haar wat Zutphense appel-raap-plekken door. Immers: hoe meer verschillende appels bij elkaar hoe lekkerder de appelmoes! En ik hoop dat die moes haar heerlijk zal smaken!

(de foto komt van internet)

vrijdag 20 september 2013

Dwarrelen

De komst van de herfst maakt dat ik mij, net als de herfstblaadjes, wat dwarrelig voel.
Ik doe van alles door elkaar, stop de was in de machine en vergeet 'm aan te zetten, maak een weekmenu en vergeet boodschappen te doen (gelukkig blijkt er veel in huis!), schil een pan appels voor appelmoes maar heb geen fut om potjes schoon te maken zodat de appelmoes in de eigenlijk al veel te volle vriezer moet, ik bel, ik mail, ik praat, ik maak schoon, ik ruim op, ik zoek naar een ritme maar vind het niet, ik kan niet op de juiste woorden komen in een gesprek, mijn gedachten dwarrelen alle kanten uit, ik lees de prachtigste verhalen en doe het één na het andere inzicht op, ik staar naar de wolken en wil het liefst naar buiten, kortom: ik dwarrel ... en vind het prima zo!

illustratie: deviantart

maandag 16 september 2013

De kunst van het Weven

Zoon leerde weven in de kleuterklas van de Vrije School en hij vond het vreselijk ...
Hij had er geen geduld voor, zag het nut er niet van in en vond het resultaat al helemáál niks.
Terwijl de andere kinderen trots hun zelfgemaakte paardentuigje-mét-belletjes aan hun even trotse ouders showden, viste ik het ding ergens onder uit Zoons rugzak. Het mocht van Zoon worden weggegooid ... ik heb het natuurlijk bewaard!
Met Zoon en de Vrije School is het niks geworden, hij gaat nu met veel plezier naar een "gewone" school waar ze wel een TV en digibord hebben en waar je gewoon fijn met z'n allen hetzelfde plakwerkje maakt. Voor hem een enorme verbetering!

Vandaag wil Zoon graag blokjesveters in zijn schoenen en of ik dat voor hem wil maken. Omdat ik het idee heb dat hij dat best zelf kan, laat ik hem meehelpen. Inmiddels 5 jaar na het kleuterweefwerkje blijkt zijn weefvaardigheid tóch ergens goed voor! We gaan samen aan de slag. Ik doe het bij de ene schoen voor, hij doet het bij de andere schoen na.
"Goh", zegt Zoon verbaasd, "Het lijkt wel weven! Dat heb ik op school ook wel eens gedaan!"
Ik prijs hem om zijn weefkunst en ben ontroerd over het geduld dat hij nu wél heeft.
Als er geen druk achter zit, is hij tot veel in staat, dit Prachtige Kind!

vrijdag 13 september 2013

De Vondst!

Meneer Pardoes en ik onvluchten het huis; bij onze buren worden voegen uitgehakt en gaat de zandstraal aan, het geluid is niet te harden ... wij gaan naar de Kringloop! Zoals altijd vragen we, voor we de winkel ingaan, aan elkaar: "Wat gaan we vinden?". Vandaag willen we graag een kastje vinden waar we in de lente een bibliotheekje van kunnen maken dat in onze voortuin kan staan.
De kringloop is groot, heel geordend en het aanbod is enorm. Even heb ik de neiging weer weg te gaan omdat mij het gevoel bekruipt dat ik helemaal geen zin heb om tussen de rommel van een ander te gluren. Bovendien ben ik thuis juist aan het wegdoen, er mag eigenlijk niks meer het huis in!
Als Meneer Pardoes al bijna bij de uitgang is, kijk ik nog even in de babyhoek en daar staat ... een hartjesappelboekenkastje! Gevonden!
Zoals je ziet, staat het nu in onze voortuin met daarin een deel van de enorme appeloogst die onze appelboom ons dit jaar schenkt. We verkopen dat wat we teveel hebben. Van het geld kan het jongere broertje van Zoon ook dit schooljaar naar school, iets dat in Ethiopië niet vanzelfsprekend is. Dankzij het mooie kastje valt onze handel goed op. Ik ga er straks wat potjes jam bij zetten.
Fijn weekend allemaal!

zondag 8 september 2013

Gulle Gaven!

In het voorjaar bekeken Meneer Pardoes en ik onze achtertuin ineens met andere ogen. We wilden de tuin "eetbaar" maken, haalden hier en daar wat planten weg (die overigens allemaal een nieuwe woonplek kregen), verruilden een stukje gazon voor aarde en bedachten een soort van plan. Het plan was dat we een tweede appelboom wilden en verder zouden we wel zien.
Het was een ontzettend leuk avontuur en we hebben er veel van geleerd. Bijvoorbeeld dat je geen klamboe over je aardbeienplanten moet hangen, dan kunnen de bijen niks bestuiven en heb je dus geen aardbeien (we hadden er vijf ofzo). Dat je bonen wel in bomen kunt laten klimmen maar dat de aardbeien op plek 2 daaronder dan geen licht meer krijgen. Dus daar ook geen aardbeien. Dat negen pompoenen en courgettes op drie vierkante meter voor een grote chaos zorgen zodat het na thuiskomst van vakantie lijkt of je tuin is ontploft. Dat de nieuwe appelboom zijn water moest delen met een pompoenplant en dat die pompoenplant 90% van het water dronk en de appelboom bijna uitdroogde. Dat praten en zingen tegen een bijna dode druif ervoor zorgt dat ie het weer ging doen (mijn ontroerendste moment van deze zomer, toen ik de uitlopertjes zag komen op het dode hout ... zo mooi!). Dat snijbiet het fantastisch doet en ik daar volgend jaar mijn hele tuin mee vol ga zetten (grapje hoor) en dat je soms plantjes kado kan krijgen waar iets heel anders aan groeit dan was verteld (Erna, zijn het nou komkommertjes of augurken?).
Kortom: het was een tijd vol ontdekkingen! En een rijke oogst, kijk maar naar de foto's!
Vanmiddag ruimde ik veel uitgebloeide en uitgebluste planten weg, zette wat uitlopers van de aardbeien op lege plekjes in de aardbeientorens, Meneer Pardoes plukte appels uit de appelboom en ik maakte appelflapjes. De tuin zit vol spinnen met prachtige webben, de herfst is onderweg! Ik kookte afgelopen week heel veel jam en appelmoes en ga straks nog even op pad voor vlierbessen en pruimen. Ook gaan we op zoek naar groente die in de herfst nog blij wil groeien. Ik heb al veldslazaad gekocht, winterprei lijkt me ook wel wat, en boerenkool. Maar wie weet ben ik al véél te laat!

vrijdag 6 september 2013

Smoelenboek

Ooit zongen Meneer Pardoes en ik ruim 12 jaar bij Theaterkoor Voice Box in Amersfoort. Oh, wat een heerlijke tijd was dat! Zingen, spelen, lol maken en ook serieus oefenen voor voorstellingen. Zutphen heeft veel maar een Voice Box heb ik er niet kunnen vinden ...
Voor het koor maakte ik het Smoelenboek, zo'n document met pasfoto's van alle leden zodat je als nieuw lid namen kon oefenen. Daar moet ik aan denken toen ik net mijn Facebook account ophief (ophefde, opzei, opzegde, nou ja je snapt me wel). Facebook is net een smoelenboek, je kunt er naar mensen kijken en ook over hen en hun interesses lezen. Ik heb mijn gevoel gevolgd en het opgezegd omdat ik merkte dat het me veel te veel in beslag nam en de verhalen die er op worden gezet met mij aan de haal gaan. Voor je het weet zit je uren achter je computer en ik wil gewoon weer lekker dingen maken achter de naaimachine en met papier!
Dus binnenkort weer allerlei maaksels hier op het weblog en in oktober maak ik elke dag een etui ... wordt vervolgd!

(de foto plukte ik van internet, ik vind het zo'n mooi krachtig beeld!)

donderdag 5 september 2013

Het sprookje van de zegel

Er was eens een meisje van ergens in de veertig dat een plan had. Een goed plan vond ze zelf. Voor haar webshop verstuurde ze regelmatig pakketjes en ze had ergens gelezen dat je daar ook guldenpostzegels voor kon gebruiken. Ze ging op zoek, verdiepte zich in vanaf welk uitgiftejaar de guldenpostzegels geldig waren en kocht voor veel geld een flinke partij op. Voor 65% van de waarde. Ze plakte er rustig op los, tot ze een paar weken geleden opeens hoorde dat de guldenzegels per 1 november niet meer gebruikt mogen worden. Daar zat ze dan met haar goede plan. Ze had nog voor zeker tweeduizend gulden (ja echt!) aan zegels liggen! Dus bedacht ze: als ze haar zegels nou eens op haar weblog aan zou bieden, wie weet waren er dan wel lezers die zegels van haar zouden willen kopen. Voor 50% van de waarde, wat dus inhoudt dat ze voor een postzegel voor op een brief van 30 cent zouden betalen in plaats van 60 cent. En voor een pakje 3,50 in plaats van 6,75. Ze typte er een blogbericht over, zocht een foto op het web en hoopte er het beste van.

En omdat sprookjes altijd een goed einde hebben, breide ze dat er ook nog even aan:

En weet je wat? Het werd een groot succes! Zo'n succes zelfs, dat ze besloot een deel van de opbrengst te doneren aan de Ethiopische families van haar kinderen.

{Voor alle duidelijkheid, ik heb dus nog heel veel postzegels en hoop dat er mensen zijn die ze van me over willen nemen!)