zaterdag 31 mei 2014

Knijp me eens!

Het pootje van mijn bril brak af en dus ging ik op deze drukke zaterdag naar de opticien. Er stond een flinke rij en ik oefende ondertussen in buikademhaling en rustig wachten.
Voor mij stond een echtpaar met drie kindjes; een ventje van een jaar of twee in de buggy, een meisje van ongeveer 4 en een jongetje van rond de 6. Ze werden door hun vader gesommeerd stil te zijn. Het oudste ventje, duidelijk eerder bij die opticien geweest, zag de kleurpotloden staan en wilde in een hoekje gaan kleuren. Daar waren pa en moe het niet mee eens! Pa ging door zijn knieeën en sprak zijn oudste zoontje heel streng, sissend bijna, toe dat hij dat beslist niet mocht, dat kleuren. Daarbij kneep hij, om zijn woorden kracht bij te zetten, héél hard in het mannekes bovenarm. Even dacht ik dat ik het verkeerd zag maar met mijn glazen was beslist niks mis. Er zat een dame aan een tafel brillen te passen, we keken elkaar aan alsof we zeggen wilden: "Zag jij wat ik net zag?".
Nog geen minuut laten begon het kereltje in de buggy opgewonden heen en weer te wippen omdat hij iets vrolijks zag in de winkel. Mocht ook niet, er werd niet vrolijk gedaan! Moeders ging door de knieën, sprak het kindje toe en kneep het kleine kereltje keihard in zijn dunne bovenarmpje. Huilend kroop het in elkaar terwijl het oudste ventje "Dat deed heel zeer hoor pappa!" zei. Het meisje werd liefdevol over haar hoofd geaaid, haar brilletje was stuk en gelukkig kon de mevrouw van de opticien het repareren, ik denk dat die ouders haar anders ook hadden geknepen ...

Ik heb een wens gedaan, want bij Eyewish mag je ook voor andere dingen dan voor je ogen een wens doen. Ik heb de engelen gevraagd deze kindjes te helpen waar nodig en ik hoop dat de kinderen in hun leven heel veel lieve mensen zullen ontmoeten waarvan ze zullen leren dat je kind knijpen als het moet luisteren echt heel ongewoon is.
Stiekum hoop ik dat deze kereltjes ooit het lef hebben hun ouders eens flink terug te knijpen. Ik weet het, je moet geen kwaad met kwaad vergelden, maar in dit geval vind ik dat zeer geoorloofd!

(plaatje is van internet)

vrijdag 30 mei 2014

Ben ik weer ...

Terwijl ik mij voorbereid op de markt van zondag 1 juni in de Buurtbongerd hier in de wijk, lees ik op mijn eigen visitekaartje de URL van mijn weblog ... oeps, daar had ik even niet aan gedacht, dat op al mijn visitekaartjes mijn weblog staat vermeld. Eigenlijk sluit het wel mooi aan bij mijn gedachten van vandaag; dat mijn weblog eigenlijk best heel leuk is maar dat er op dit moment zo'n chaos is in ons gezin, dat alles voelt als "teveel". En ik heb de neiging dan vooral de leuke dingen aan de kant te schuiven.
Weet je wat ik doe, ik blog als ik zin heb, als ik de behoefte voel iets te schrijven. Want ja, schrijven vind ik erg leuk!
Dus, daar ben ik weer!

(de slabbetjes maakte ik van spijkerbroeken, gecombineerd met een vrolijk stofje, zo leuk om te doen!)

donderdag 29 mei 2014

Weblog of geen weblog ...

De laatste weken merk ik dat er van bloggen niet veel komt. Het is niet dat ik geen tijd heb, tijd kun je maken als je iets belangrijk vindt. Ik ben wat vaker op Facebook te vinden waar het leuk is om mijn maaksels te lanceren en waar ik mijn spullen regelmatig aan een liefhebber verkoop. Er komen zelfs opdrachten uit voort, wat ook heel erg leuk is! Ik vind het directe contact leuk, de gesprekjes en - dat is misschien wel het allerbelangrijkste - ik heb een direct lijntje met vrienden en kennissen uit onze directe woonomgeving. Daar waar ik me thuis voel, Zutphen, wordt aan alle kanten hard gewerkt meer lokaal te ondernemen en elkaar werk en klanten te gunnen. Dat is hoe ik graag werk, ik voel me zo als een vis in het water!

Het uilenkussen naaide ik gisteren. Het staat symbool voor dat wat ik zoek: wijsheid. Eigenlijk hoef je daar niet naar te zoeken want je hebt alles al in je, ook wijsheid. Je hoeft er alleen maar naar te luisteren.

zaterdag 17 mei 2014

De drie dametjes

Twee naailessen werken ze met rode konen en af en toe wordt er een beetje gemopperd ... en kijk eens wat mooi! De drie dametjes die naailes bij mij volgen, zijn supertrots op hun zelf genaaide tas!
Vandaag zijn ze aan een kussenhoes begonnen, ze beginnen er echt lol in te krijgen.
En ik? Ik geniet als naaijuf! Het is zo ontzettend leuk om dat wat ik als kind van mijn moeder leerde (en later aan mezelf, vooral door veel uit te proberen, te lezen en door vergissingen te maken), over te dragen aan deze drie totaal verschillende, enthousiaste leuke meiden!


Woon je in (de buurt van) Zutphen en wil je kind (9+) ook leren naaien? Bij 3 deelnemers start ik een tweede groep. Het kost 7,50 per keer en je verbindt je voor 6 lessen (eens in de twee weken). En in de zomervakantie zijn er workshops!

dinsdag 13 mei 2014

Kussen voor een week

Of ik asje-asje-asjeblieft een kussen wil maken van Zoons t-shirt ... het is helaas te klein en hij vindt de plaatjes zo leuk. Tuurlijk kan dat! Ik knip het shirt tot een rechthoek, naai het met een stretchsteek en vul het met de vulling uit een kussenrol die hier al jaren ligt te niksen.
Het is helemaal niet moeilijk om iemand blij te maken!

(En nu gauw verder met de enorme stapel verstelgoed en de badkamer die wel een poetsbeurt kan gebruiken!)

maandag 12 mei 2014

Moederliefde

Gisteren was het Moederdag. Zoon verwende mij met twee gekookte eitjes op bed, Koningskind riep de avond ervoor: "Sorry mam, helemaal vergeten dat het morgen moederdag is!" en zei 's avonds toen hij thuiskwam na een feestje: "O ja mam, nog gefeliciteerd met je moederdag" (wat ik eigenlijk wel heel aandoenlijk vond).
Meneer Pardoes doet niet aan Moederdag, wat ik overigens prima vind want ik ben zijn moeder niet. Dus voor mij geen potten crème, het nieuwste koffiezetapparaat of een doosje van de juwelier. Moederdag is leuk als je kinderen kleuters zijn, als ze iets voor je hebben geknutseld en niet kunnen wachten het je te geven! Als ik de reclame moet geloven, is Moederdag op zijn minst een tweede verjaardag. Doen we hier in Huize Pardoes niet aan mee!

Toen ik klein was, naaide mijn moeder kleertjes voor mij en mijn broer. Dat vond ik heel gewoon, dat mijn moeder dat kon. Hetzelfde zie ik nu bij mijn kinderen; ze vinden het zelfs maar raar dat andere moeders geen naaimachine in huis hebben want hoe moet je anders je kleren repareren!
Maar goed, ik dwaal af. Terug naar mijn eigen moeder! Ik heb een aantal jurkjes en rokjes die ze voor mij naaide bewaard en zette daar de schaar in (ja, dat was moeilijk ...) om iets voor haar te maken: een lapjesdeken! En ze was er heel blij mee!